Blog

BEN IK NU VERANDERD?

Glenny

Als de deur achter mij dichtvalt, die maandag morgen in november 2016, begin ik direct te huilen. Niet zo maar wat tranen maar echt heuse snikken en dat houdt aan tot en met de trein, die mij zoals 20 keer daarvoor weer naar mijn woonplaats brengt.

Het is pas dan, als de laatste bestraling achter de rug is, dat ik zo hard huil. Het hele jaar heb ik  drie keer even gehuild. Ik sta mijzelf het hele jaar geen zwakte toe, of liever ik heb mijn sterke Glenny nodig om de meer dan 56 keer dat ik in een ziekenhuis ben voor onderzoek, behandeling, uitslagen en opnames goed te doorstaan.

Toegeven aan de angsten, twijfels, zwaktes zou mij niet door dit jaar geloosd hebben.

LEES MEER

Sommigen noemen dat strijden, maar dat is het niet, ik streed niet. Ik liet mijn sterke kant aan het woord.

 

2016

Dit ben ik eind 2016

Vanaf de diagnose tot die laatste bestraling, ben ik dus sterk geweest. En dan is het ineens schijnbaar voorbij, schijnbaar want kanker heb je de rest van je leven.

Ik ben nu twee jaar verder en het stempel ”genezen” krijg ik pas na 5 of als het aan mijn arts ligt na 7 jaar. Ik bedoel, zij wil dat ik niet 5 maar 7 jaar de  enige behandeling die ik nog krijg: de hormonen, blijf slikken. Het geeft aan dat het risico op het terugkomen van de kanker in welke vorm dan ook behoorlijk hoog is.

 

Het gat

En dan zijn de behandelingen dus achter de rug, ik zie mijn behandelend arts en andere zorgverleners niet meer bijna wekelijks. Ook mijn omgeving haalt opgelucht adem, zo gelukkig dat is voorbij, ze is genezen. Maar nee van kanker genees je niet echt. De aandacht wordt minder en ik snap dat heel goed de eerste paniek is voorbij. Mijn omgeving weet dat natuurlijk ook, maar het eerste grote gevaar is geweken. Gelukkig zijn er ook dierbaren, die mij blijven volgen en steunen.

En zoals de mama care verpleegkundige had voorspeld, val ik een gat. Er is minder aandacht. En ik snap het volledig, zoals hierboven reeds gezegd: Het grootste gevaar is geweken.

Maar zelf bekruipt mij soms de gedachte: Gaat het nog steeds goed, groeit er niet ergens een tumor? De onzekerheid en de angst blijven, niet echt heel overheersend en ik lig er bijna nooit wakker van. Ik vul mijn dagen met de dingen die ik leuk en nuttig vind. Ik geniet van de kleine mooie dingen en het grootste gedeelte van de tijd is de kanker niet in mijn bewustzijn, in mijn onderbewustzijn altijd.

Positief

Ik geloof er heilig in dat een positieve levenshouding en een gezonde levensstijl, het beste is. In verschillende opzichten, je blijft er gelukkig onder en je verhoogt je immuunsysteem. Ik sport twee keer per week. Eet weinig vlees en zo veel als mogelijk biologisch. Ik geniet elke dag van alle mooie dingen op mijn pad. Want die zijn er ook.

En heeft de kanker mij veranderd? Ben ik nu bewuster aan het leven, geniet ik meer van de belangrijke dingen in het leven? Nou nee niet echt, want dat alles deed ik al, ook voor de kanker.  Alleen is de onbevangenheid er een beetje van af.

Nou ja er is toch wel vaak dat kanker stemmetje: ik kan niet meer alles zo als vroeger. Zwemmen bijvoorbeeld gaat veel minder goed, het litteken trekt dan gewoon te veel en doet pijn. Mijn conditie is ook niet meer wat het was.

Blegh de prothese

En waar ik echt de pest aan heb, is de BH met de prothese aantrekken. Dat gaat onhandig. Ik bespaar je de details, maar als je weet dat ik ook niet gemakkelijk met twee handen op mijn rug kom en dus maar kies voor het omgekeerd aantrekken en dan schuiven. En dat met de prothese er al in, want daarna krijg je her zelf niet in. Dan heb je ongeveer wel een idee hoe dat gehannes elke morgen gaat. Behoorlijk confronterend. Zou ik al een ochtend mij even niet zo bewust zijn van alles, dan wordt ik weer keihard in de realiteit neergekwakt. Op mijn vakantie heb ik dat ding lekker niet in mijn zwempak gestopt, te veel gedoe: uit de bh in het zwempak, dan weer uit het zwempak in de bh en dat dan een paar keer per dag. Nou nee hoor, daar had ik geen zin in.

Advies


Ik ben coach/trainer/adviseur en geef graag adviezen. Zit je nog in het behandelingstraject vraag om steun en om gewoon praktische hulp. Ben je in de fase van het gat? Vraag dan om aandacht, vertel wat je voelt, geef aan als je er niet over wilt praten of juist wel over wilt praten. Kun je niet om wat voor reden er met je dierbaren over parten, zoek dan anderen. Professionals of gewoon de buurvrouw, een verre vriendin een collega.  Soms kunnen zij meer betekenen, dan de mensen in je directe omgeving.

Zelf heb ik gemerkt dat ik mijn verhaal aan veel onbekenden in de trein, in een winkel of waar dan ook vertelde. Niet met alle emoties, maar de feiten herhalen, ik had – heb- het nodig om het te verwerken. Steeds weer dat verhaal.

Wil je een keer zonder verplichtingen je verhaal kwijt? Neem dan gerust contact met mij op info@zininkleur.nl of 06 22 271 111 je kunt ook een reactie hieronder kwijt. 

kleinoktober2018

 

0
0
0
s2sdefault

Laat je reactie achter

algemene voorwaarden.

Personen in deze conversatie

  • Mies Frijling

    Lieve Glenny als ik je zo mag noemen. Ik vind het een geweldige manier zoals je beschrijft wat je voelt. Zelf ben ik niet in die situatie, maar om mij heen toch wel 5 anderen. Wat moeilijk lijkt het me. Overigens, ben ook ik ervan overtuigd dat een optimistische geest, van invloed is op je genezing. Ik kan dus alleen maar zeggen, houd van jezelf, wees optimistisch, maar soms mag je echte even niet sterk zijn.?

    0 Short URL: