LOGO ZININKLEURlinkedinTwitter-icon

BLOG


 

WAARSCHUWING: Dit is een heel persoonlijke blog. Het gaat niet over jou, maar alleen over mij. Maar het kan je toch helpen. Wil je alleen maar gratis tips van mij, lees dan vooral niet verder. 

geschonden lichaam

Mensen vragen mij vaak: Ja maar hoe gaat het nu met jou? Dan val ik even stil, want ik heb toch net uitgebreid vertelt dat: het litteken nog steeds pijn doet, dat ik nog steeds last heb van de neuropathie in mijn voeten, dat mijn energie nog lang niet op niveau is en nog een paar van die lichamelijke toestanden.

Lichamelijk en dat is het nu juist, mensen willen weten hoe ik mij emotioneel onder de kanker voel. Het duurt altijd even voor dat kwartje valt. Oh ja hoe voel ik mij na een jaar van behandelingen: chemo, twee keer met hoge koorts in het ziekenhuis, operatie , ontstoken wond, 16 keer bestralen dat betekent elke dag, behalve de weekenden. En dan een jaar met naweeën: 3 keer longontsteking behandeling met een antibioticum dat niet werkt hup dan de volgende antibioticum maar erin.

Ben je lekker op gang met je energie opbouwen, kun je weer opnieuw beginnen. Ja hoe voel ik mij daaronder? Nou ja behoorlijk klote, bij tijd en wijle, vaak bang omdat er een reële kans is dat er ergens een uitzaaiing zit. En moe, heel erg moe niet alleen lichamelijk maar ook vooral mentaal.

Zo moe dat ik niet meer kan voelen wat ik voel, want laat ik dat toe dan loop ik elke dag vanaf het opstaan tot het weer naar bed gaan te janken en te beven van angst.

Niet voelen

Dus lieve mensen vraag mij niet meer hoe ik mij nu voel, want ik vecht niet tegen de kanker maar tegen mijn gevoelens. De angst dat er een uitzaaiing ergens zit, eentje die ze nog niet ontdekt hebben. Het verdriet over mijn geschonden lichaam. De pijn dat ik niet meer kan doen wat ik graag doe, zoals een hele dag schilderen. Het gemis aan gewoon een hele dag wandelen. En ja zo kan ik nog wel even doorgaan.

En de grootste: de angst dat ik er binnenkort misschien niet meer ben en dat doe ik door niet te veel te voelen (mentaal dus).

Rouwproces

Ik zit in een rouwproces. Daar ben ik mij goed van bewust. En de verschillende stadia wisselen elkaar af:

  • ongeloof, "dat dit mij gebeurt"
  • woede, "verdomme houdt het dan nooit op?"
  • marchanderen "laat het verder goed gaan, ik zal nooit meer zondigen"
  • verdriet depressie "ik wil niet meer, ik ga niet meer naar het zoveelste onderzoek"
  • aanvaarding wisselen elkaar af "zo blijft het dus de rest van mijn leven" 

Schuld

Zelf heb ik er nog een zesde aan toe gevoegd schuld. Want bij mij komen toch regelmatig gedachtes naar boven in de trant van, had ik maar:

  • eerder aan de bel getrokken
  • niet elke dag wijn gedronken
  • niet stiekem ongewassen fruit gegeten
  • doorgegaan met yoga en mediteren. 

Ja ik geef het toe, het zijn volstrekt onnuttige  gedachtes, maar ik heb ze. Gevoelens zijn meestal irreëel en juist daarom moeten we er aandacht aangeven. De gedachtes uitdagen en vervangen voor vooral helpende gedachtes. Dat is niet eenvoudig vooral niet alleen, maar in een kleine groep lotgenoten (vreselijk woord) lukt dat beter. 

Genieten

Wat mij helpt is dat ik ondanks alles een ras optimist ben. Ik kan erg genieten van de kleine dingen in het leven. Er zit in mij een enorme kracht om te genieten. Ik kan van een spinnetje in de tuin tot een mooi schilderij genieten. Nou ja kunst is natuurlijk niet een klein ding in het leven. 

En elke dag daag ik mijzelf uit, om weer aan de gang te gaan, met mijn bedrijf (ook al loopt dat moeizaam), met mijn conditie, met de planning van al die afspraken in het ziekenhuis en de moed om ook weer leuke dingen te plannen, ondanks de angst dat ik niet zeker weet of ik genoeg energie heb op die dag. 

Reacties zijn welkom en ook delen met anderen mag. 

Mat al mijn energie

Scan0008ELOL 01032013 glenny 0024

 

Share

Copyright © 2013 ZININKLEUR | Webdesign by Live4IT
Photographs by Photography with sense